Milan Rakić je progledao u Beogradu, poslednjeg dana septembra, 1876. godine. Preminuo je poslednjeg dana juna 1938. u Zagrebu.
Osnovnu i srednju školu, gimnaziju, završava u Beogradu. Pravne studije u Parizu, gde se upoznao sa najmodernijim književnim i poetskim strujanjima Evrope tog vremena. Notu moderne poezije preneo je u Srbiju, čiji je predstavnik ostao do kraja. Danas, uz Jovana Dučića, predstavlja temelj i srž poetskog strujanja u srpskoj književnosti.
Objavio je: „Pesme“ 1903, „Nove pesme“ 1912, „Pesme“ 1924, „Pesme“ 1936. Posthumno su objavljene „Pesme“ 1947, „Pesme“ 1952, te „Pesme“ 1956.
Najdominantniji osećaj koji izranja čitanjem njegove poezije jeste misaoni aspekt, iz kojeg struji lepota, ljubav, patnja, istina, otadžbina, pravda, uteha.
Francuski simbolizam je najuticajniji u stvaranju takve književno-pesničke poetike Milana Rakića.
Sa druge strane, na planu rodoljubive srpske poezije, uz Aleksu Šantića, najviše i najdublje je pevao o svom narodu, njegovoj istoriji, naciji.
Pesma „Na Gazimestanu“ predstavlja jednu od najreprezentativnijih poetskih rodoljubivih izražaja ovog velikana srpske književnosti.
